Visar Zhiti aborde une plaie, l'une des plus amères de l'époque contemporaine albanaise : la crise morale, la crise des valeurs, sans pour autant perdre foi en l'avenir. Les fuites albanaises à travers le monde… résonnent puissamment, comme un cri silencieux… comme un fluide d’anxiété et d’appréhension durant le voyage… Cet esprit fait du dernier roman de Zhiti une œuvre polyphonique, une déviation occasionnelle par rapport à l’axe de la fable, au profit de l’hétérogénéité du discours textuel. Le roman de Visar Zhiti, « Au temps du cri », révèle l'un des traumatismes les plus profonds des sociétés d'après-guerre : les victimes ne sont pas reconnues comme des sujets humains, mais instrumentalisées comme capital moral et politique – la souffrance est utilisée pour construire de nouvelles identités, sans véritable confrontation avec le passé… effaçant les témoignages gênants ; ainsi naissent des « fantômes » – le retour de souvenirs refoulés et les signes d'un échec éthique, où le passé continue de hanter le présent.

Visar Zhiti prek plagën, ndër më të hidhurat të bashkëkohësisë shqiptare: krizën morale, krizën e vlerave, duke mos humbur besimin në të nesërmen. Arratisjet shqiptare nëpër botë... jehojnë fuqishëm, si një klithje ulëritëse e heshtur... si një fluid ankthi dhe rrëqethje gjatë udhëtimit... Kjo frymë e bën romanin më të ri të Zhitit të përjetohet si shumëzëshmëri, si shmangie e herëhershme nga boshti fabilar, në favor të heterogjenitetit të diskursit tekstor. Romani "Në kohën e britmës" i Visar Zhitit shpërfaq një nga traumat më të thella të shoqërive post-toralitare: viktimat nuk njihen si subjekte njerëzore, por instrumentalizohen si kapital moral e politik - vuajtja shfrytëzohet për të ndërtuar identitete të reja, pa përballje reale me të kaluarën... duke fshirë dëshmitë inkomode; kështu lindin "fantazmat" - rikthimi i kujtesës së shtypur dhe sinjalet e një dështimi etik, ku e shkuara vazhdon të ndjekë të tashmen.