D'autres chemins est un récit autobiographique, poétique et esthétique structuré en trois grandes parties. Il s'apparente à un labyrinthe mémoriel où l'auteur explore la transmission, la filiation et son rapport à la culture européenne. Il s'agit du dernier volet d'un triptyque autobiographique et esthétique (après Amer Savoir en 2002 et La Pomme en 2005)

"Bazı yolculuklarımı Gece'ye benzetiyorum ben. Kendi karanlığımın, ama bir başkasının uykusunun içinde başlayın, gelişen seferler onlar. Kaybolmaktan, kayboluştan sözetmiyorum tam; aramanın, yaklaşıyor olma duygusunun çekirdiğinden eksik olduğu birkaç yolculuğun yanından geçtiğim oldu, ama hiçbirini Gece'yle, gecelerle örtüştürmedim bu nedenle: Karanlığın günışığyla doğrudan bağlantısı yok gerçekte; içeride o, en içeride bir yerde, ola ki doğumunu önceyelen, varoluşumu, buraya çıkıp gelişimi hazırlayan aylara ait bir ışık, ışıksızlık kesiti: Dönüp, dönenip duruyorum olduğu yerde; gövdem, sıkıştığı köşede güç belâ hareket ediyor, görmeyi henüz bilemiyorum gerçi, gene de yavaş yavaş sertleşen kafatasımın dibindeki bir ekrandan hiçbirini teşhis edemediğim görüntüler ölçüsüz bir hızla akıyor."