Dans « Client E. Busken » de Jeroen Brouwers, le protagoniste est sanglé dans son fauteuil roulant au sein de l’unité fermée d’un établissement où il réside contre son gré ; il réfléchit, rumine, ressasse et nourrit ses propres intentions secrètes. Bien qu’il ne dise rien et que son audition soit peut-être défaillante, il n’en demeure pas moins un observateur acéré de ce qui l’entoure, adressant mentalement des commentaires cinglants aux autres pensionnaires ainsi qu’au personnel. Ses pensées s’agitent dans un tourbillon chaotique et diffus, oscillant entre indignation et sentiment d’une résistance impuissante face à sa situation — en passant par des souvenirs troubles et confus — pour aboutir, parfois, à une forme de mégalomanie. « Client E. Busken » relate une journée de son séjour dans cet établissement psychiatrique, dévoilant un univers mental tourmenté, tour à tour poignant et hilarant.

In ‘Cliënt E. Busken’ van Jeroen Brouwers zit de hoofdpersoon vastgegord in zijn rolstoel op de gesloten afdeling van een instelling waar hij tegen zijn zin verblijft en denkt, piekert, maalt en bedoelt. Hij zegt niets en misschien is er iets mis met zijn gehoor, maar van wat om hem heen gebeurt blijft hij een scherp waarnemer en inwendig voorziet hij zijn medebewoners en het personeel van snerpend commentaar. Ongericht wentelen zijn gedachten door elkaar en bewegen zich van verontwaardiging en machteloos verzet tegen zijn situatie via troebele herinneringen naar megalomanie. ‘Cliënt E. Busken’ beschrijft een dag van zijn verblijf in de psychiatrische instelling. Navrant en hilarisch openbaart zich een warrig geestesuniversum.